خلاصه ی کلیدی:

•  استعداد ژنتیکی بالا برای افزایش LDL با خطر کمتر ابتلا به دیابت نوع 2 مرتبط بود.

•  کلسترول LDL بالا بر اساس پیش بینی ژنتیکی با افزایش خطر بیماری عروق کرونر مرتبط بود.

15 ژانویه 2025 - محققان گزارش دادند که LDL پیش بینی شده ژنتیکی بالا بطور معکوس با خطر ابتلا به دیابت مرتبط است، در حالی که ارتباط مستقیمی با خطر CAD دارد.

آکشایا راوی، محقق مقطع کارشناسی در مؤسسه Broad MIT و هاروارد و همکارانش نوشتند: «مطالعات ژنتیکی فردی مشاهدات آموزنده ای را بین LDL-C و دیابت نوع 2 ارائه داده اند. اگرچه نشان داده شده است که واریانت های ژنتیکی رایج مرتبط با سطوح بالاتر LDL-C با خطر کمتر ابتلا به دیابت نوع 2 مرتبط هستند، اما بر اساس دانش ما، ارتباط بین LDL-C ژنتیکی پیش بینی شده توسط یک امتیاز خطر پلی ژنیک گسترده ی ژنومی و خطر ابتلا به دیابت نوع 2 تاکنون ارزیابی نشده است، و همچنین مقایسه جامعی از میزان خطر دیابت نوع 2 در بین طیف LDL-C تک ژنی و چند ژنی در یک گروه واحد، انجام نشده است.

راوی و همکارانش خطر ابتلا به دیابت را در یک گروه آینده نگر از 361082 شرکت کننده در بریتانیا ارزیابی کردند و ارتباط بین امتیاز خطر پلی ژنیک LDL در سطح ژنوم و بروز دیابت را تخمین زدند (میانگین سنی 57 سال، 54 درصد زن).

شرکت‌کنندگان در یکی از هفت گروه طبقه‌ بندی شدند: هایپرکلسترولمی فامیلی(FH)، از دست دادن عملکرد پیش‌بینی‌شده در واریانت های APOB یاPCSK9 ، یا یکی از پنجک ها بر اساس امتیاز خطر پلی ژنیک LDL.

متوسط​​ LDL در ابتدا 138 میلی گرم در دسی لیتر بود و طی یک پیگیری متوسط ​​13.7 ساله، 6.3 درصد از شرکت کنندگان به دیابت و 5 درصد مبتلا به CAD تشخیص داده شدند.

راوی و همکارانش گزارش کردند که خطر ابتلا به دیابت در بین افراد مبتلا به هایپرکلسترولمی خانوادگی کمترین میزان بود(HR=0.65؛ فاصله ی اطمینان 95%: 0.54-0.77)، اما این خطر در میان افرادی با فقدان عملکرد پیش بینی شده در واریانت های APOB یا PCSK9،در مقایسه با افرادی با میانگین امتیاز خطر پلی ژنیک LDL متوسط، بالاترین میزان بود(HR =1.48؛فاصله اطمینان 95%:1.18-1.86).

محققان ارتباط معکوس بین امتیاز خطر پلی ژنیک LDL و خطر ابتلا به دیابت را مشاهده کردند، با خطر کمتر دیابت در بین افرادی که خطر پلی ژنی LDL بسیار بالایی داشتند(HR =0.72؛ 95% فاصله اطمینان:0.66- 0.79)و خطر بالاتر در افرادی با خطر پلی ژنیک LDL خیلی پایین(HR =1.26؛ 95% فاصله اطمینان: 1.15-1.38).

علاوه بر این، محققان روند معکوسی را برای خطر CAD گزارش کردند، با افزایش خطر در میان افراد مبتلا به هایپرکلسترولمی خانوادگی(HR =1.43؛ فاصله ی اطمینان 95%: 1.21-1.68)، خطر پلی ژنیک LDL بسیار بالا(HR =1.18؛ فاصله ی اطمینان 95%: 1.08-1.3) و خطر پلی ژنیک LDL بالا(HR =1.08؛ فاصله ی اطمینان 95%:1.05-1.12) در مقایسه با افراد دارای خطر پلی ژنیک  ​​LDLمتوسط.

محققان نوشتند: «این یافته‌ها یک ارتباط متابولیکی بالقوه بین غلظت LDL-C تعیین‌شده ی ژنتیکی و خطر دیابت نوع 2 را نشان می‌دهد، که توسط ارتباط بین مصرف استاتین و خطر دیابت نوع 2 که در کارآزمایی‌های بالینی توصیف شده است، پشتیبانی می‌شود. از آنجایی که امتیاز خطر چند ژنی ما مسیرهای خاص مرتبط با  LDL-C را هدف قرار نمی دهد، تحقیقات متمرکز بیشتر برای ارزیابی خطر دیابت نوع 2 مرتبط با داروهای کاهش دهنده کلسترول غیر استاتینی از دیدگاه ژنتیک ضروری است. برای افراد با خطر CAD بالا، کارآزمایی‌های بالینی فواید استاتین‌ها را نسبت به خطر متوسط ​​دیابت نوع 2 نشان داده‌اند».

منبع:

https://www.healio.com/news/cardiology/20250115/high-genetically-predicted-ldl-level-tied-to-lower-type-2-diabetes-risk-elevated-cad-risk